Επιβολή προσωρινών μέτρων στους θρησκευτικούς χώρους λατρείας για την προστασία της δημόσιας υγείας έναντι του κορωνοϊού COVID-19, για το χρονικό διάστημα από 17.5.2020 έως και 5.6.2020.
α’. Όταν ο λόγος έχει ως θέμα το εγκώμιο ενός εκλεκτού, που βρίσκεται στον ουρανό στο Θεό, ποια λόγια μπορεί να βρεθούν για να τον επαινέσουν επάξια και ανάλογα με το ύψος του; Και ποια σκέψη θα μπορέσει να πλησιάσει το μέγεθος του επαίνου, ο οποίος είναι πάνω από τα συνηθισμένα μέτρα; Υπάρχει κίνδυνος να μη ξεπεράσουμε ακόμη και την αρχή, επειδή επιχειρούμε τα ακατόρθωτα και δοκιμάζουμε ένα πήδημα σε αμέτρητο ύψος.
Από τη στιγμή που ξέσπασε η πανδημία, ως Χριστιανοί Ορθόδοξοι, ακούσαμε, διαβάσαμε και υπέστημεν πολλά, σκληρά και πρωτοφανή. Θα μπορούσαμε, ως Ιερός Σύνδεσμος Κληρικών Ελλάδας, να αρκεστούμε στα θεσμικά μας όρια και να σιωπήσουμε. Δεν το πράξαμε και δεν θα το πράξουμε ποτέ. Γιατί αναλογιζόμαστε το στίχο του Μ. Αναγνωστάκη «Μά ποιός μέ πόνο θά μιλήσει γιά ὅλα αὐτά;»
Η Αγία μας Εκκλησία, κλήρος και λαός, πέρασε, ως μη όφειλε, μια μεγάλη δοκιμασία λόγω της απειλής τού λοιμού. Υποταχθήκαμε, ίσως υπέρ του δέοντος, στα κελεύσματα της Πολιτείας και σφραγίσαμε τους Ιερούς Ναούς, κωλύοντας την προσέλευση των πιστών.
Με την εμφάνιση του ιού Covid-19 εντείνεται η επιθετικότητα εναντίον της Εκκλησίας και του Κλήρου από τους γνωστούς κύκλους αλλά και μεμονωμένα άτομα, οι οποίοι με μίσος τις περισσότερες φορές αλλά και με αρκετή δόση ειρωνείας ρίχνουν το δηλητήριο τους. Ακούσαμε αυτές τις μέρες να μιλούν ακόμα και για χωρισμό Εκκλησίας και κράτους και πραγματικά δεν μπορούμε να καταλάβουμε πως σχετίζεται το θέμα της προσβολής των ανθρώπων από τον ιό με το θέμα του χωρισμού Εκκλησίας – Κράτους.